Sarpa Satra

Shankar Mohan Roy

Historia Naag Kundalini Powiązania

Właściwie Shankar Ananta Jaratkāru Mohan Roy z klanu Takshaka, plemię Airāvata — Ichchadhari Naag — Wiek nieznany — W Woodwick od 1819 roku jako sługa Sabatu Redwyne — Od 1950 roku w pełni niezależny od Sabatu — Dom nad jeziorem, z dala od sąsiadów — Od prawie 20 lat właściciel KUNDALINI niewielkiego centrum Ajurwedy ciezącego sie wśród mieszkańców wielką popularnością ze względu na wyjątkową ofertę — Uzdrowiciel, znachor, zaklinacz — Astrolog amator — Jogin — Podobno uzdolniony hipnotyzer — Odludek i ekscentryk — Lokalny eko-świr i samozwańczy ekologiczny guru

Po ponad dwustu latach w tym małym zakątku świata, wciąż w pełni nie przywykł do tego miejsca. Tak innego, tak bardzo odległego, od ojczyzny, którą zostawił za sobą wraz ze wszystkimi wspomnieniami i wszystkim co było mu drogie. Wciąż to miejsce wydaje mu się obce i zimne. Przenikliwy lodowaty chłód, surowa, choć piękna w swoim mglistym zimnie natura i tajemnicze istoty tak inne od tych, które dobrze znał. Inne zwyczaje i język, tak odmienny od prostej i naturalnej mowy węży. Ogrom bolesnych wspomnień, jakie łączą się z tym miejscem już od chwili, gdy został tu sprowadzony wbrew swojej woli.

I choć nie wybrał dla siebie tego życia, nie potrafi się od niego uwolnić. Nawet, gdy odzyskał wolność, wciąż czuje się przywiązany do tego miejsca. Przez tajemniczą energię, pierwotną moc, jaką emanuje to miejsce. Przez własną tajemnicę z przeszłości, która przywiązała go do tego miejsca, niczym mistyczne rytuały przywiązujące duszę do świata żywych. Przez własne uczucia, które wikłają go w spiralę wiecznie niedokończonych spraw ciągnącą się całymi latami.

Po ponad dwustu latach nauczył się w końcu jakoś funkcjonować w tym zimnym, obcym świecie. Niczym woda potrafiąca powoli kruszyć skały, niczym rzeka znajdująca drogę pomiędzy przeszkodami wijąc się przy tym jak wąż. Nosi w sobie tajemnice przyszłości i strzeże tajemnic, które wciąż są ledwie odległymi planami na przyszłość. Żyje po swojemu, na uboczu świata, który nigdy nie będzie w pełni jego światem.

Szuka równowagi pomiędzy ciągnącą go w przepaść przeszłością, a próbą budowania przyszłości. Zanurza się we wspomnieniach i sekretach. W ciszy i z dala od wzroku innych kreśli przepełnione mocą symbole. Poszukuje odpowiedzi w gwiazdach na nocnym niebie i ich odbiciu w tafli wody. Chadza własnymi drogami słuchając mądrości węży i wciąż usilnie wmawia sobie, że robi to wszystko z własnej woli.

Po ponad dwustu latach powoli zaczyna nazywać Woodwick domem, choć w duszy wciąż nazywa je więzieniem, z którego wciąż nie potrafi – a może wcale nie chce? – uciec.

ODAUTORSKO:
Trochę się stęskniłem za pisaniem, więc witam się i mam nadzieję, że znajdzie się tu miejsce dla mnie i Shankara. Wizerunku użycza Angad Hasija, źródłem wiedzy o naagach były indyjskie eposy i legendy. Specjalne podziękowania dla befci za świetne powiązanie i rozwijanie XIX-wiecznej historii Sabatu Redwyne. Przygarnę wszelkie wątki i powiązania. Kontakt: intelektualnyplankton@gmail.com

Powiązania

Priya

Edwina Redwyne

Biała Dama — Ukochana — Jedyna córka największego wroga — Promyk światła wśród ciemności — Utracone szczęście — Niespełnione obietnice i bolesne kłamstwa — Miłość, która nie umarła — 200 lat tajemnic i niewyjaśnionych spraw — Wzajmene uwikłanie

Pan

Sir Arthur Redwyne

Czrownik, XIX wieczny przywódca sabatu Redwyne — Oprawca w przebraniu wybawcy — Najgorszy wróg — Ojciec Edwiny — Bolesne wspomnienia — Powracający koszmar

Kundalini

Kundalini (dosł. zwinięty wąż) – pojęcie oznaczające wewnętrzną energię i/lub moc w rytuałach tantry i hathajogi.

Oryginalna nazwa i symbol zwiniętego węża nie mówią zbyt wiele mieszkańcom, ani klientom, ale są dość ważne dla właściciela tego oryginalnego, założonego niemal dwadzieścia lat temu przybytku. Niewielki lokal znajdujący się niedaleko centrum, w starym budynku, od zawsze był miejscem spotkań z barwną kulturą orientu. Podobno pod koniec lat pięćdziesiątych był tu egzotyczny sklep z dziwacznymi towarami z Indii, w czasach ruchu hippisowskiego popularne centrum medytacji, oblegane głównie przez młodych ludzi, a w latach dziewięćdziesiątych szkoła jogi, chociaż nieco innej i dalekiej od modnych zajęć fitnessu. Później powstało centrum ajurwedyjskie Kundalini, które szybko stało się nieodłączną częścią miasteczka.

Lokal jest małym oknem na daleki, egzotyczny świat. Urządzone w prostym, indyjskim stylu, zawsze pachnące kadzidłami lub olejkami o niezwykłym zapachu nag champa, często z rozbrzmiewającą gdzieś cicho w tle orientalną muzyką, tworzy niepowtarzalny klimat. Jeszcze bardziej niepowtarzalna jest jego oferta. Mały sklepik sprzedaje niezwykłe specyfiki i mikstury mające zapewnić zdrowie, oczyszczenie ze szkodliwych substancji, odtrutki, kuracje na płodność i leczenie bezpłodności, specyfiki na potencję, a nawet mikstury mające wydłużać życie. Skuteczność owych mikstur jest mocno dyskusyjna. Niektórzy mówią o oszustwie i szkodliwości dziwnych środków, inni zachwalają ich cudowne działanie. Wielu czarowników, jak i nie-ludzi podchodzi ostrożnie do tych mikstur zdając sobie sprawę z kryjących się w nich mocy.

Podobnie wygląda także oferta niezwykłych terapii uzdrawiających czy rytuałów mających nie tylko uzdrawiać, ale także oczyszczać energie i spełniać życzenia, niektóre brzmiące wręcz nierealnie i fantastycznie. Podczas gdy dla ludzkich klientów są to kolejne mistyczne cuda ze wschodu, wielu czarowników i nie-ludzi interesuje się tymi rytuałami zdając sobie sprawę z tego, co naprawdę się za nimi kryje.

Głównymi grupami klientów centrum są seniorzy korzystający z oferty uzdrawiania, uśmierzania bólu i wszelkich praktyk związanych ze zdrowiem, oraz pary starające się o dzieci i szukające alternatywnych metod zwiększenia płodności, walki z bezpłodnością lub chcące nauczyć się praktyk tantry dla par. Nieco mniejszą, ale znaczącą grupą klientów są także czarownicy zainteresowani rytuałami, oraz ludzie desperacko poszukujący pomocy. Sceptycy i żartownisie zwykle nie pojawiają się w centrum więcej niż raz, skarżąc się później na dziwaczne i nieprzyjemne wydarzenia jakie ich spotkały.

Poza dziwną ofertą, równie dziwne są zwyczaje panujące w tym miejscu. Czasem płaci się tu zwykłymi pieniędzmi, zwykle jednak zapłata przyjmowana jest w biżuterii, szlachetnych kamieniach, starych rodzinnych pamiątkach, rzeczach osobistych lub włosach, co wzbudza pewne podejrzenia wśród czarowników zdających sobie sprawę z możliwości wykorzystania takich przedmiotów w rytuałach.

Dziwny jest także sam sprzedawca i uzdrowiciel. Choć wielu ludzi potrafi powiedzieć o nim dużo, często mają problem z tym, by przypomnieć sobie jego twarz czy dźwięk jego głosu, zupełnie jakby umysł omijał te informacje. Nikomu jednak zdaje się to zbytnio nie przeszkadzać.

Historia

Przyszedł na świat na terenie dzisiejszego Pendżabu w plemieniu Airāvata, co dosłownie oznaczało pochodzących znad jednej z pięciu rzek Pendżabu – Rāvi (dosł.irāvatī). Jako jedno z pięciu najstarszych plemion nagów cieszyli się wielkim szacunkiem wśród pobratymców. Sama rodzina Shankara należała do cenionego rodu uczonych – jego ojciec był astrologiem, a matka kapłanką przewodniczącą w rytuałach. Zgodnie ze zwyczajem otrzymał trzy imiona: Shankar – od ojca, na cześć bóstwa węży Shivy Shankary, Ananta – imię po zmarłym dziadku i nestorze rodu oraz Jaratkāru – od matki, na cześć wielkiego mędrca. Nie jest pewien swojego rzeczywistego wieku. Początkowo on i jego plemię żyli w całkowitej izolacji od ludzi, przez co trudno mu dopasować się do ludzkiego sposobu liczenia czasu. Najprawdopodobniej jednak musiał przyjść na świat gdzieś w III tysiącleciu p.n.e. ponieważ pamięta ludzkie miasto Harappa na drugim brzegu rzeki Ravi.

Po tym jak ludzie spalili zamieszkiwany przez nich las, doprowadzając tym do śmierci znacznej części plemienia, jego lud podzielił się na dwa klany. Klan Kauravya zdecydował się zostać na nieprzyjaznych ziemiach, podczas gdy klan Takshaka – do którego dołączył Shankar i część jego ocalałej rodziny – wyruszył na południe Indii szukając nowych terenów. Początkowo osiedlili się na wybrzeżu, później na Sri Lance. To właśnie na wyspie Shankar spędził najwięcej lat swojego życia. Założył także rodzinę poślubiając lokalną naagin, z którą doczekał się dwóch córek i syna. Przez wiele lat prowadził spokojne życie w sąsiedztwie ludzi, jak i innych gatunków nie-ludzi, którzy żyli stosunkowo zgodnie obok siebie. Spokojne życie zaczęło się psuć w XVI wieku, wraz z nadejściem epoki kolonialnej.

Gdy w 1534 roku doszło do wielkiej rzezi nagów – pochował żonę, syna, córkę i większość swojej dalszej rodziny, i wyjechał wraz z jedyną ocalałą córką i resztą klanu z powrotem na kontynent. Przez jakiś czas mieszkał w lasach na północny-zachód od Agry, całkowicie izolując się od świata ludzi, ich konfliktów spowodowanych działalnością Kompanii Wschodnioindyjskiej i zupełnie nowych istot, które przybyły do Indii w poszukiwaniu bogactw i magicznych mocy.

Kiedy mimo wszystko, w 1818 roku, po raz kolejny doszło do tragedii i pożaru lasu, Shankar cudem uszedł z życiem dzięki pomocy sir Arthura Redwyne’a, brytyjskiego czarownika przewodniczącego sabatowi, zafascynowanego jego rasą. Straciwszy córkę, Shankar nie czuł już przywiązania do rozpadającego się klanu i wdzięczny za ocalenie początkowo dobrowolnie zgodził się pomóc swojemu wybawcy w jego badaniach uważając to za spłatę długu. Z czasem jednak odkrył, że jego wybawca sam był odpowiedzialny za pożar i śmierć wielu jego pobratymców motywowany chęcią zdobycia magicznych artefaktów i wężowych klejnotów. Było jednak już zbyt późno by się wycofać, a zbyt osłabiony – z powodu odniesionych ran – Shankar nie był w stanie przeciwstawić się potężnemu czarownikowi i dał się zniewolić, a następnie zabrać do Anglii.

Nowy świat był dla niego szokiem i całkiem inną rzeczywistością. Chłodny deszczowy klimat, całkiem inna przyroda, nieznany język i zwyczaje, a także otoczenie czarowników sprawiały, że nie do końca potrafił się tu odnaleźć. Równie ciężko było mu przyzwyczaić się do roli indyjskiego służącego i mitycznego stworzenia wzbudzającego dziwaczną ciekawość lub niezdrową fascynację swoimi zdolnościami. Na jakiś czas odłożył pragnienia wolności i zemsty na głowie sabatu, skupiając się na zrozumieniu tej nowej dziwacznej rzeczywistości i własnej sytuacji. Zamiast uciekać od rzeczywistości i snuć się po okolicznych lasach by rozmawiać z wężami, zaczął obserwować tutejszych czarowników z rezydencji, zgłębiał ich język i zwyczaje, by móc się z nimi porozumiewać. Niestety nawet po przełamaniu barier w komunikacji niewiele się zmieniło. Wciąż był egzotycznym stworzeniem, a nie osobą taką jak oni.

Powoli, rozumiejąc coraz więcej, zaczął też szukać sposobu by zemścić się na przywódcy sabatu za wszystkie krzywdy. Zaczął wykorzystywać swoją wiedzę i zdolności przeciwko sir Arthurowi i jego rodzinie, a samo Woodwick zaczęło przeżywać dość trudny okres. W całej tej sytuacji, nie przewidział, że nawiąże szczerą więź z jedyną córką swojego najgorszego wroga. Niespodziewane światełko w mroku, które przerodziło się w najgorszy koszmar. Do dziś Shankar trzyma w tajemnicy wszystko co wtedy tak naprawdę zaszło, pozwalając by tamta część tragicznej historii sabatu Redwyne stała się upiorną legendą o rodowej klątwie, o białej damie nawiedzającej po dziś dzień okolice i o serii nieszczęść dotykającej miasteczko w tamtym czasie.

Wszystko zmieniło się w 1950 roku, gdy nowy przywódca sabatu Edward Redwyne, daleki krewny niemal wymarłego rodu Redwyne, przyjechał do Woodwick i wprowadził wielkie zmiany. Zaczął od zwrócenia Shankarowi wolności i przekazania mu skromnego majątku na nowy start. Pomimo odzyskanej wolności, Shankar nie wyjechał z Woodwick, trzymany tu przez niezwykłą aurę miasteczka i tajemnicę z przeszłości. Wykupił skrawek ziemi na niezamieszkałym brzegu jeziora, z dala od jakichkolwiek ludzi, na której jakiś czas później stanął mały, skromny domek. Za resztę pieniędzy otworzył swój biznes w miasteczku. Najpierw egzotyczny sklep indyjski, potem centrum medytacji, ośrodek jogi, a obecnie centrum ajurwedy, w którym wykorzystuje swoje zdolności wedle uznania, zarówno wobec ludzi, jak i nie-ludzi.

Wciąż chadza własnymi ścieżkami, przesiadując każdą wolną chwilę nad wodą i na łonie natury, wciąż rozmawia z wężami i uchodzi za ekscentrycznego dziwaka. Dla wielu osób jest ekologicznym guru i wzorem stylu życia zero-waste, dla innych eko-świrem, gotowym zamordować za niewinny piknik nad jeziorem. Od lat zachowuje stosunkowo neutralne stosunki z sabatem Redwyne, starając się nie chować urazy do nowego pokolenia czarowników, zwłaszcza tych, którzy starają się go dobrze traktować. Na własną rękę bada niezwykłe zjawiska w miasteczku, często bezczelnie korzystając z magicznych zbiorów sabatu Redwyne w ramach gestu dobrej woli ze strony obecnego przywódcy, w zamian dzieląc się niektórymi ze swoich badań.

Pomimo trudnej przeszłości stara się dbać o swoje miejsce i stworzyć tu namiastkę domu. Czasem chce wyjechać, ale z wielu różnych powodów nie potrafi.

Ichchadhari Naag

Ichchadhari Naag (rodzaj męski — naag, rodzaj żeński — naagin; liczba mnoga — naaga, spolszczenie: nagowie) to rodzaj zmiennokształtnej istoty. W swej naturalnej formie Ichchadhari Naaga przyjmują postać wielkich węży, przypominających kobry, o średnich rozmiarach od 9 do 12 metrów. Dzięki zdolności zmiany kształtu pozostają niemal nie do odróżnienia od ludzi, choć często zdradzają ich gadzie cechy wyglądu, jak i gadzia fizjologia: wężowy język i oczy, okular, widzenie w podczerwieni, reagowanie na ruch, gruczoły i zęby jadowe, kręgi szyjne z kapturem, stosunkowo słaby słuch oraz częściowa zmiennocieplność. Przypisuje się im związek z żywiołem wody oraz liczne niezwykłe moce.

Wedle indyjskich legend nagowie są rasą starszą od ludzi, która mimo swojej wyjątkowości przegrała w ewolucyjnym wyścigu z, o wiele lepiej przystosowanymi do zmian klimatu, ludźmi. Nieliczni przedstawiciele tej rasy nauczyli się żyć obok ludzi, agresywnie broniąc swoich terytoriów, lub korzystając ze zmiennokształtnych zdolności wymieszali się z ludzkimi społecznościami, co nie zawsze kończyło się najlepiej. W wielu lokalnych legendach pojawiają się także historię o dzieciach z mieszanych związków ludzi i nagów, które to miały odznaczać się wielką urodą, długowiecznością i mistycznymi mocami. Przez wieki nagowie byli zarówno obiektami strachu, jak i ofiarami ludzkiej chciwości i pogoni za niezwykłymi mocami. Są także źródłem licznych przesądów, jak i częścią istniejącego w Indiach kultu węży (jako istoty święte i starsza rasa będąca źródłem mistycznej wiedzy ludzkości).

Najbardziej charakterystyczną cechą nagów jest ich ekstremalna długowieczność, często identyfikowana wręcz z nieśmiertelnością. Choć nagowie są znacznie silniejsi i zdrowsi od ludzi, a także zdolni do niesamowitej regeneracji (potrafią zregenerować nawet utraconą kończynę), podlegają tym samym procesom, co ludzie — chorują (zwykle na typowo gadzie dolegliwości), starzeją się i są podatni na zranienia i urazy. Ich proces regeneracji, choć skuteczny, jest powolny i wymaga wiele czasu i spokoju. Regularnie zrzucają także skórę regenerując w ten sposób rany, pozbywając się blizn i odmładzając się. Pomimo odporności na większość ludzkich chorób i dolegliwości, są bardzo wrażliwi na wirusy atakujące gady, zwłaszcza te powodujące zapalenia płuc i nekrozę. Ponieważ nie potrzebują pożywiać się tak często jak ludzie i lepiej znoszą głodówki, wielu nagów ma tendencje do głodzenia się i anoreksji. Są bardzo wrażliwe na zanieczyszczenia w wodzie, zwłaszcza zaś na te pochodzące z żelaza.

Choć niektóre legendy przypisują im nierealistyczne wręcz zdolności zmiany kształtu, w rzeczywistości przyjmują jedynie formy wielkich węży oraz istot przypominających ludzi. Zwykle są ekstremalnie ostrożni w zdradzaniu swojej prawdziwej natury. Zdradzają ją mimowolnie jedynie w trzech okolicznościach: podczas snu (tylko gdy czują się w pełni bezpiecznie), podczas stosunku seksualnego oraz pod wpływem określonych dźwięków (wibracji) obecnych w niektórych mantrach czy melodiach kojarzonych z zaklinaniem węży.

Nawet w swojej ludzkiej postaci posiadają typowo gadzie zmysły. Mają wyczulony węch i dodatkową umiejętność smakowania zapachów oraz wzrok skupiony na postrzeganiu ruchu oraz widzeniu w podczerwieni. Ich słuch jest stosunkowo słaby, skupiony bardziej na wyczuwaniu drgań i wibracji niż klasycznym słyszeniu dźwięków, co znacznie utrudnia im tradycyjną komunikację werbalną. Są częściowo zmiennocieplne i reagują na skrajne temperatury hibernacją. Posiadają ruchome zęby jadowe oraz znajdujące się na skroniach gruczoły jadowe. Są drapieżnikami, wedle niektórych legend przypisuje im się także polowania na ludzi i spożywanie ludzkiego mięsa, choć zdecydowana większość nagów nie jest agresywna i atakuje jedynie sprowokowana lub w obronie własnej. Wedle lokalnych przesądów nagowie zabijają — poprzez zatrute ukąszenie — jedynie ludzi złych lub chcących wyrządzić im krzywdę.

Ze względu na związek z żywiołem wody większość nagów zamieszkuje tereny blisko jezior, rzek, źródeł lub nawet wybrzeża mórz. Kochają bliskość natury i wykazują się wręcz obsesją na jej punkcie. Wedle legend jakiekolwiek zaśmiecanie czy niszczenie natury na terenach zamieszkiwanych przez nagów, może spotkać się z agresywną reakcją tych stworzeń. Ich związek z naturą jest tak silny, że okolica zamieszkiwana przez choćby jednego z nagów reaguje na stan fizyczny, psychiczny i emocjonalny tej istoty. Szczęśliwi nagowie mają sprowadzać piękną pogodę, urodzaj, dobre plony, płodność i zdrowie dla okolicznych ludzi i zwierząt, zaś ci nieszczęśliwi przynoszą lokalne kataklizmy — ulewy lub susze, podtopienia, nieurodzaj, choroby i bezpłodność. Bliskość żywiołu wody pozwala im także wedle woli kontrolować wodę, pogodę i naturę (związaną z żywiołem wody). W niektórych regionach Indii, ludzie do dziś składają nagom ofiary w zamian za deszcz, dobrze nawodnione plony lub czystą wodę.

Jako istoty obdarzone niezwykłymi mocami przypisuje im się zdolność spełniania życzeń (związanych z naturą, mocą i płodnością). Do najsłynniejszych błogosławieństw nagów należą: witalność i płodność, zdrowie i długowieczność, liczne potomstwo, bogactwo i dobrobyt, udane uprawy, zdrowie, płodność i długowieczność zwierząt domowych, ochrona przed żywiołem wody, utonięciem, ukąszeniami węży oraz trucizną. Są wspaniałymi uzdrowicielami, potrafią oddechem wypić truciznę z ciała zatrutej istoty, a ich krew jest uniwersalnym antidotum na ukąszenia węży i wszelkie trucizny.

Posiadają ograniczone zdolności telepatyczne pozwalające im wykrywać kłamstwa, intencje i stany emocjonalne ludzi, przez co mówi się, że pragnąc uzyskać błogosławieństwo nagów, należy robić to z absolutnie czystymi i szczerymi intencjami oraz uczuciem otwartości i miłości zarówno do istoty, którą prosi się o pomoc, jak i do świata natury. Przypisuje się im także pewne zdolności hipnozy i wpływania na umysł, choć ta zdolność wiąże się także z podatnością nagów na autohipnozę i wrażliwością na pewne dźwięki i częstotliwości, które potrafią wprowadzić ich w niechciany i niespodziewany trans. Słyną także z niesamowitej wiedzy o mistycyzmie, rytuałach, kierowaniu energiami i astrologii. Ich naturalna łatwość do zdobywania wiedzy i zgłębiania mistycznych nauk, sprawia, że często są uznawani za symbole wiedzy tajemnej i oświecenia.

Najbardziej unikalną cechą nagów, która niemal doprowadziła do całkowitego wymordowania ich rasy jest tworzenie tak zwanych naagmani nazywany wężowym klejnotem, kryształem lub diamentem lub nieco bardziej poetycko - perłą węża. Są to niezwykłe klejnoty, przypominające kryształy, powstające przy gruczołach jadowych nagów w powolnym procesie kojarzącym się z tworzeniem pereł. Gotowe kamienie często noszone są przez nagów na głowach (zwykle na czołach) i traktowane jako dodatkowe źródło mocy. Legendy o magicznych właściwościach tych klejnotów mówią o uzdrawianiu, leczeniu trucizn, a nawet możliwości przywrócenia życia świeżo zmarłej osobie, o ochronie przed wężami i żywiołem wody. Mówi się, że obdarza ludzi magicznymi mocami, zaś czarownikom i istotom biegle posługującym się magicznymi lub mistycznymi mocami - daje dziesięciokrotną moc, wiedzę, zdolności magiczne lub umysłowe. Pogoń za tym cudownym kamieniem doprowadziła do masowego zabijania i okaleczeń wielu nagów, jak i do jeszcze bardziej masowych śmierci ludzi — zabitych przez nagów broniących siebie i swoich terenów, lub mszczących się za pobratymców.

Charakter nagów pozostaje pewną zagadką. Uważa się ich za istoty bardzo groźne i niezbezpieczne, jak i mądre, uchudowione i opiekuńcze. Większość nagów jest nastawiona w pełni neutralnie zarówno do ludzi, jak i nie-ludzi, i nie wchodzą w jakiekolwiek konflikty dopóki pozostawia się ich w spokoju i okazuje im należny szacunek. Choć spokojni i ostrożni z natury, nagowie słyną z wybuchowego temperamentu i trudności z kontrolowaniem gniewu, co czyni ich śmiertelnie niebezpiecznymi. Uchodzą za bardzo mściwych, a z racji swojej długowieczności potrafią mścić się całymi pokoleniami. Z drugiej strony istnieje też wiele opowieści o ich ekstremalnej lojalności, również trwającej całymi pokoleniami.